عارفم عشق قشنگ زندگیم ـ عاشقانه ترین تبریکاتم را به مناسبت تولدت نثارت می کنم.  عاشقانه دوستت دارم عزیز دلم

 نمی دانم به کجا ؟ شاید به تاریک ترین زاویه های تنهایی عالم 

 شاید به جائی که سکوت در فریاد خود می شکند 

 و آوارهای مصیبت و دلتنگی اندام عشق را می خراشد

 اینجا چقدر سرد است 

 چقدر بدون تو سردم شده است

چقدر با خودم فاصله دارم

اینجا از همه چیز می ترسم

 از اینکه دستهایی نامرئی مرا در خود فرو برند

 دستهایم را بگیر .....

آنقدر بيقرارم كه هيچ اتفاقي دل غمگينم را شاد
نمي كند
براي گريستن شانه هايت را كم دارم
شانه هايي كه بارها و بارها در خواب و خيال
تكيه گاه دل عاشقم بود
براي عاشقي نگاههاي زيبايت را كم دارم
نگاههایی كه تنها دليل زندگي و عشقم بود
صبر مي كنم و عاشق ميمانم كه خوشبختي از آن
عاشقان است...

نگاه خســـــــته مـــن در مدار دلتنگی
از آن زمان که تو از پیش ما سفر کردی
نشسته ایم من و دل کـــــنار دلتنگی
دگر پرنده احساس مــن نمی خواند
مگر سرود غم از شاخسار دلتنگی
بیا که ثانیه ها بی تو کند می گذرد
بیا که بگذرد این روزگـــــار دلتنگی

انتهای شبهای بارانی است

و من هنوز

خیس نگاه توام

گرمی قلبم و ...

دستهایم...

پیشکش تنهایی تو

به دنبال قصه ي زندگي در حرکتند

قصه اي که غصه ها را پر رنگ و محبت را دچار دلهره  کرده است

قصه اي که زندگي را در سراشيبي و

رويا را در نا همواري و

در آخر عشق را در سنگلاخ قرار مي دهد

و امروز در ميان موجهاي غربت و ناشناس

به دنبال تکه چوب شکسته اي هستم

تکه چوبي که به دنبالش به سمت ساحل بروم

ساحلي که مرا به زيباترين زندگي

زندگي اي که مرا به عشق و

عشقي که مرا به بهشت رساند

اما افسوس ...

که با نبودنت هواي وجودم با عطر غربت يکسان شده

لبخند از لبهايم برچيده و باز آتشفشان غم فوران گشته و

شعله هايش بر دلم چنگ مي زند

 چه سخت است اين فاصله و

چه سختر است بي تو بودن در اين غربت

غربتي که مرا به دست دردها و

دردهايي که شعله کشان وجودم را طعمه قرار مي دهند

و در پي قرار دادن من در جهنم ابدي انتظار هستند

اما...

نمي دانند که من با به به مشام رسيدن بوي عشق و امید که

از سوي توست رنگ ديگر گرفته ام

و قلبم را از همه ي تيره گي ها پاک نموده ام

چون قلبم مال توست...

چه لطیف است حس آغازی دوباره

و چه زیباست رسیدن دوباره

به روز زیبای آغاز تنفس...

و چه اندازه عجیب است

روز ابتدای بودن!

و چه اندازه شیرین است امروز...

روز میلاد...

روز تو! روزی که تو آغاز شدی!

تولدت مبارک یکی یکدونه قلبم

عارف من

هرچه دارم از تو دارم مهربان

زندگیم امروز و فردا مال تو

روز میلادت مبارک عزیزم

 و از اين فاصله ها که ميان من و توست

 و هر آنگه که دلت تنگ من است

 بهترين شعر مرا قاب کن

 و پشت نگاهت بگذار

 تا که تنهایی ات

 از ديدن من جا بخورد

 و بداند که دل من با توست

 و همين نزديکی ست .......

در میان این چشمان پریشان درهم

چگونه بگویم

که تو تمام منی و جاری در من...؟

هرکجا من تمام می شوم تو شروع می شوی...

هرکجا که من بی تحمل می شوم تو ادامه می دهی...

در میان خنده های بی دلیلم

در میان نگاههای معصومم به نامعلوم...

تو

تمام من هستی...

می نویسم از تو...

از تو ای شادترین

از تو ای تازه ترین نغمه عشق

تو که سرسبزترین منظره ای

تو که سرشارترین عاطفه را نزد تو پیدا کردم

و تو که سنگ صبورم بودی در تمام لحظاتی که خدا

شاهد اندوهم بود

به تو می اندیشم...

و به تو می بالم...

و شباهنگام آندم که تو را نزد خود می بینم

بهترین آرامش در دلم می جوشد

و روزها می گذرد...

                   وقتی کنارمی

                                 وقتی تو یارمی

                                                دار و ندارمی......

اما نه آنقدر که نتوانم تو را دوست داشته باشم 

واز کنار نفس های گرمت بی اعتنا بگذرم

اگر شوق رسیدن به دستهایت نبود

هیچ گاه آغوشم را نمی گشودم

واگر صدای گوش نواز تو نبود

از گوشه تنهایی بیرون نمی آمدم 

اگرشوق دیدن چشمهایت نبود

هیچ گاه پلک هایم را بیدار نمی کردم

و اگر نسیم حرف هایت نمی وزید

هیچ گاه معنای آنها را در آغوش نمی گرفتم... 

آن لحظه که دیدگانم خیس از نبودن تو می شود

آن لحظه که دستانم وجود بی انتهای تو را در اعماق ثانیه ها درک می کند

تورا همراه همیشگی خود حس می کنم

من باران را بهانه عشق و بهار را بهانه دوستی می دانم

 برخود می بالم که برای با تو بودن بهانه ای نمی خواهم

ای مهربانترین همراه...

دستان من محتاج هزاران ستاره است

امشب تا سحر منتظر مي مانم

تا تو صدايم را بشنوي...

تا نگاه من در نگاه تو غرق شود

دستان من محتاج دستان تو است

تا به جاده اطمينان برسد

يادت را به من هديه كن

تا در كوچه هاي بن بست ضجه نزنم

یادت را به من بياموز

تا قفل درهاي بسته را با كليد عشق تو باز كنم

دستان من محتاج ياد تو است

ياد تو...نور...خورشيد...مهرباني...

امشب يادت را در رگهايم جاري كن...

من محتاج تو ....هستم...

در روزهای خشک بی ترانه ماندن

 بهترین لحظه هایم در کنار تو می گذرد

  آهنگ دلنشین قلبت آرامم می کند

 با دستان مهربانت اشکهایم را می زدایی و مثل همیشه سردی دستانم را

به گرمای دستانت می سپارم ...

در کنارت سحرهم به تاریکی شب لبخند می زند

 و رویاهایم از گلبرگهای سرخ

 تن پوشی از عشق می سازند

روزهای زمستانی ام همنشین بهار می شود...

خوشبختی عظیمی است با تو بودن

و با عطر نفسهای گرمت 

جاده های سر گشتگی را پیمودن...

وقتی دلم برایت تنگ می شود
گریه ام می گیرد و وقتی گریه ام می گیرد به آینه نگاه می کنم
در چشمان خیسم تو را می بینم که به من لبخند می زنی وهمین نگاهت است که نمی گذارد حضور مهربانت را فراموش کنم
حالاهم دلم برایت تنگ شده ودلتنگیم دروغ نیست
اشکهایم بی بهانه نیست
لحظه هایم بازهم بهانه تورا میگیرند و من آنقدر صبر کردم که دیگر انتظار را از رو برده ام

دوست دارم اشکهایی که برای توست و نگاهی را که عاشق توست
تمام لحظه هایی را که منتظر تو هستند را دوست دارم
زودتر بیا
آخر اینجا قلبی به شوق دوباره دیدن تو زندگی می کند....

...دوستت دارم تا ابد

چراغ روشن شب بود
برایم چشم های تو
نمی دانم چه خواهد شد
پراز دلشوره ام،بی تاب و دلگیرم
کجا ماندی که من بی تو
هزاران بار،در هر لحظه میمیرم...

             با من بگو از عشق... 

                  شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

                       تو چیستی که من از موج هر تبسم تو

                               بسان قایقی سرگشته روی گردابم...